De 50 beste hotels ter wereld 2026: Zijn de ‘experts’ vergeten hoe je moet reizen? Yonder neemt stelling

Een saaieranglijst van de„50 beste hotels ter wereld”

Vraag me niet welke hotels op de lijst van 's werelds 50 beste hotels staan. Ik weet het niet meer – ik ben in slaap gevallen. Maar ik denk dat de lijst min of meer hetzelfde is als die van vorig jaar, die op zijn beurt weer vergelijkbaar was met die van het jaar daarvoor... Ik heb vaag begrepen dat een hotel in Hongkong de eerste plaats heeft behaald – een stad waar Yonder vooral The Upper House waardeert vanwege de verfijnde architectuur en het ontwerp, evenals andere, meer verborgen pareltjes. Deze ranglijst van de ‘World’s 50 Best Hotels’ lijkt voor de horecasector te zijn wat het programma ‘Intervilles’ van Guy Lux was voor de televisie van de jaren tachtig: een farce bedoeld om de hersenen te verdoven, waarbij de zendtijd maximaal werd benut voor merken, reclamespots en andere speciale prijzen die de avond opvulden.

Wat mij het meest opvalt, is dat American Express dol is op Mandarin Oriental, Peninsula en Rosewood – waar overigens de juryleden van de World’s 50 Best Hotels verblijven – en dat de Japanse Nikka-whisky’s de voorkeur geven aan Aman, Four Seasons en Raffles… of is het andersom… Ik moet wel zeggen dat we, na een glas Italiaanse Ferrari-mousserende wijn en twee uur in een garage (waar Ferrari’s geparkeerd staan?), nergens meer iets van begrepen.

Kortom, in 2026 werd de obscure ranglijst van de „World’s 50 Best Hotels“ alleen geëvenaard door de duisternis van de kamer waarin we ons bevonden. En toch klonk het persbericht verleidelijk. Daarin stond dat de langverwachte selectie was samengesteld door „een invloedrijke groep van meer dan 800 onafhankelijke experts, gekozen vanwege hun expertise“…Moesten we daaruit opmaken dat deze ‘topdeskundigen’ – een soort verbeterde versie van Amerikaanse journalisten – ons hun meest onmisbare en ongewone hotels zouden onthullen nadat ze elk hoekje en gaatje van de planeet hadden verkend? Of dat, ondanks de hulp van generatieve AI, zelfs deskundige PR-bureaus niet langer in staat zijn om de persberichten die ze voor hun klanten produceren te proeflezen…?

Belangrijkste conclusies uit de ranglijst van ’s werelds 50 beste hotels

1/ Amerikanen zijn bekend met de stad Nice en haar hotels.

Misschien omdat de toepasselijk genaamde stad wordt uitgesproken als “Naïsse” – een nadrukkelijk bijvoeglijk naamwoord dat in de taal van Donald Trump ook “heel mooi” betekent. Ten minste 400 van de 800 zeer deskundige experts moeten daar verbleven hebben in hun zoektocht naar perfectie… en hoera, ze hebben het Hôtel du Couvent ontdekt! Dat was zo’n beetje de enige verrassing in de razendsnelle ranglijst die werd gecontroleerd door het uiterst serieuze adviesbureau (in alle opzichten – maar in welke precies?) Deloitte. Het Hôtel du Couvent in Nice staat ergens in de top 50 van mooiste hotels ter wereld, en dat is zeker welverdiend gezien zijn positie als boetiek- en designhotel.

2/ Passalacqua staat ergens in de top 10. 

Het is onduidelijk waarom dit inmiddels legendarische hotel met uitzicht op de oevers van het Comomeer al zo lang zo hoog aangeschreven staat. Als je naar de ranglijst kijkt, krijg je de indruk dat dit hotel aan het meer altijd in de top 5 heeft gestaan… en daar tot in de eeuwigheid zal blijven staan? Passalacqua, de enige verrassing in de ranglijst van de “50 beste hotels”, blijft de heilige graal van de Europese gastvrijheid…

De presentator vertelt ons dat het hotel bekend staat om zijn boottochten, zijn onberispelijk verfijnde inrichting en zijn vijfsterrenservice. We hebben er verbleven – hoewel we onszelf niet als echte experts in de hotelbranche beschouwen – en we zijn het ermee eens. We zijn er zelfs dol op. Maar als George Clooney op vakantie gaat in Umbrië, verblijft hij in Castello di Reschio. En als hij aan het Comomeer is, verblijft hij in zijn eigen huis…

In onze ogen en volgens onze zeer Franse (slechte?) smaak geven we – net als de iconische Nespresso-ster – veel de voorkeur aan een verblijf in Reschio boven Passalacqua. Reschio, een perfect gerenoveerd feodaal landhuis uit de 11e eeuw, is een van de vijf mooiste hotels ter wereld waar we het genoegen hebben gehad te verblijven – om met een boswachter op truffeljacht te gaan, vliegenvissen op forel aan de oevers van een van de zeven meren op het landgoed, rijden op een van de mooiste Andalusische paarden van Italië, tennissen alsof we op Wimbledon zijn, genieten van een van de 14 (uitzonderlijke) biodynamische wijnen die dit ongelooflijke hotel in de wijngaarden produceert, genoten van onbeschrijfelijk heerlijk gegrild vlees, en ons verwonderd over het interieur van deze sublieme suites, waar elk meubelstuk is ontworpen, bedacht en vervaardigd door de eigenaar – een ontwerper die in Italië even beroemd is als Philippe Starck of Patrick Jouin…

Bij Passalacqua, net als bij Reschio, wordt niets aan het toeval overgelaten… behalve dan dat het toeval Passalacqua de afgelopen drie jaar in de top 5 heeft geplaatst, terwijl Reschio op de 95e plaats staat. We snappen hier niets van… behalve dat Reschio in onze ogen Reschio zich duidelijk onderscheidt van alle hotels in de huidige top 100 van de ‘World’s 50 Best Hotels’ – misschien omdat het wordt bewoond en belichaamd door een eigenaarsfamilie die het hotel een levendige geest meegeeft en een zeldzaam en kostbaar gevoel voor detail en perfectie inblaast.

Bepaalde hotels van grote ketens zijn natuurlijk even competitief, met name dankzij de toewijding van hun management, de kwaliteit van hun personeel en hun unieke architectuur of ligging… Zo waren we bijvoorbeeld helemaal weg van het Four Seasons Taormina– eveneens in Italië – dat we qua pure emotie en comfort op hetzelfde niveau plaatsen als een plek als Peretti della Rocca, vlakbij Figari, op Corsica.

3/ Villa la Coste, een van de weinige paleizen in de Provence, staat niet op de lijst van ‘World’s 50 Best Hotels’… 

Gelukkig „doodt spot niemand“. Daarom hier een kleine herinnering voor onze vrienden aan de andere kant van de Atlantische Oceaan, die misschien nog wel een eeuw willen wachten tot Frankrijk een van ’s werelds aantrekkelijkste toeristische bestemmingen wordt… en eindelijk meer bezoekers verwelkomt dan Las Vegas of de Mexicaanse kust: Villa la Coste is inderdaad een van de mooiste hotels ter wereld.

De suites in eigentijdse stijl bieden een panoramisch uitzicht op de wijngaarden, de groene valleien en de Mont Ventoux die in de verte oprijst. In het restaurant zet de getalenteerde chef-kok Florent Pietravalle de groenten uit de eigen biologische tuin op ongeëvenaarde wijze in de schijnwerpers en combineert hij deze op briljante wijze met de beste lokale producten (vis en vlees). Hier kunnen gasten genieten van een creatieve keuken terwijl ze de werken van Louise Bourgeois bewonderen in een omgeving en een inrichting die uniek zijn in de wereld. Rondom het restaurant bieden een rondleidingroute en tentoonstellingsruimtes (waaronder een ontworpen door Richard Rodgers, een van de architecten van het Centre Pompidou) bezoekers de mogelijkheid om de collectie moderne en hedendaagse kunst te ontdekken die toebehoort aan eigenaar Patrick McKillen, wereldwijd bekend om zijn onberispelijke smaak. Van Tadao Ando tot Alexander Calder, inclusief Frank Gehry, Richard Orlinski en Damien Hirst: alle gerenommeerde en opkomende kunstenaars worden hier tentoongesteld via voortreffelijk samengestelde exposities.

Je zou gemakkelijk kunnen concluderen dat een hardwerkende Amerikaanse journalist – die tevens een expert is in de horeca – waarschijnlijk geen tijd heeft om zich te verdiepen in kunst, hotels in de Provence en haute cuisine… waarin Colombia, zoals bekend, de continentale koploper is geworden, aangezien *The World’s 50 Best Restaurants* een Colombiaanse bistro, die wij zelf hebben geproefd, uitriep tot het „beste restaurant van Zuid-Amerika“…

4/ Hoe zit het met onafhankelijke accommodaties?

Het lijkt erop dat onze favoriete Amerikanen een enigszins gestandaardiseerde smaak hebben als ze op reis zijn. In Japan bijvoorbeeld onderscheidt alleen de stad Tokio zich van de rest. Toegegeven, het zwembad van Aman Tokyo is uitzonderlijk vanwege het uitzicht dat het biedt op de stad. Natuurlijk is het zwembad in het Park Hyatt, op de 46e verdieping, subliem, en het hotel zal altijd een rol spelen in de film *Lost in Translation*… maar is de hedendaagse hotelscene in Parijs echt beperkt tot La Réserve, Le Cheval Blanc, Le Crillon, The Ritz en The Plaza Athénée? O jee! Wat een sensatie… niets dan verrassingen… wat een uitnodiging tot dromen, tot originaliteit en tot inspiratie! Bij de uitreiking van de World’s 50 Best Hotels voelt het alsof je door de website van de gebroeders Lartisien bladert.

In Japan bijvoorbeeld – waar Tokio overigens de minst spannende tussenstop was tijdens mijn laatste reis— waren we ontzettend onder de indruk van onze verblijven in Beniya Mukayu, waar de hoteleigenaren de hoeders zijn van een ontroerende theeceremonie die ze graag zelf aan bezoekers demonstreren, of in Wanosato, waar een oudere heer ’s avonds gasten verwelkomt rond een houtvuur. Hij biedt hen spiesjes met gegrilde forel en warme sake aan en nodigt hen uit om even met gekruiste benen bij hem te komen zitten. Gewoon een praatje maken, je telefoon wegleggen en contact maken – oog in oog met elkaar – in een poging elkaar te begrijpen en te communiceren in deze ruimte met haar zorgvuldig samengestelde en authentieke traditionele inrichting. Buiten stroomt de rivier, en de groene esdoornbossen herbergen een overvloed aan flora en fauna. Het is een unieke, bijzondere en werkelijk bevredigende ervaring. Net als bij Shinmonzen in Kyoto – het ‘kleine broertje’ van Villa la Coste– waar je in een op zen geïnspireerde omgeving alle comfort vindt, evenals kunstwerken die zijn samengesteld door ‘Paddy’ McKillen.

Wat onze reizen in Frankrijk dit jaar betreft, in het kader van de ranglijst ‘World’s 50 Best Hotels’ van 2026, vielen vooral de volgende hotels op:

• Les Hauts de Sancerre, dat een unieke kans biedt om daadwerkelijk in een kasteel te verblijven, te slapen in een feodale toren die getuige was van de Honderdjarige Oorlog en waar een van de mooiste hotelsuites van Frankrijk te vinden is, na een voortreffelijke maaltijd bereid door Eddy en Arnaud Munster, met uitzicht op de kronkelende Loire, een van de mooiste dorpen van Frankrijk en de wijngaarden…
  
  

• Le Mas des Prêcheurs: ontdek een bed & breakfast, genesteld op een boerderij waar regeneratieve landbouw wordt beoefend. Onder de 16e-eeuwse gewelven van bleke steen, bij de open haard, genieten gasten van flexitarische gerechten die dagelijks worden bereid met biologische groenten uit de tuin. Pluk een perfect rijpe vijg rechtstreeks van de boom na een paar baantjes in het 17 meter lange zwembad, omringd door palmbomen en met uitzicht op olijfgaarden, in absolute stilte. U kunt een elektrische mountainbike huren om de paden van La Montagnette te verkennen, die direct vanaf het terrein toegankelijk zijn... waar u kunt ontspannen en nieuwe energie kunt opdoen.

• Een avond in het Bus Palladium (voor onze kenners: dit is een chique en zeer Parijse variant op het Amerikaanse Hard Rock Café) met de luidsprekers en het geluidssysteem op vol volume in kamers met een ultrastrak interieur, waar de bar gevuld is met echte flessen alcohol, zorgvuldig geselecteerde frisdranken en een shaker. Rock-’n-roll, kortom! Het voelt alsof we bij Lenny Kravitz logeren. Nog zo’n unieke ervaring…
  
  

  

• Bij Léo Troisgros in La Colline du Colombier, 30 km ten noorden van Roanne, waar je kunt genieten van het Franse platteland met een vleugje design en een eigentijdse keuken, en dat alles tegen redelijke prijzen, voor een romantisch uitje dat je je voor altijd zult herinneren.

• En we zijn nog steeds net zo dol op Les Fermes de Marie in Megève en de sfeer die doet denken aan Heidi; we zijn ook helemaal weg van het Refuge Chez la Tante, verscholen in de bergen; elk jaar maken we tijd vrij om onszelf te trakteren op een verblijf bij Loire Valley Lodges, waar we de frisse lucht kunnen inademen en kunnen genieten van het bos zoals nergens anders; we maken een pelgrimstocht naar Le Chambard, gerund door Olivier Nasti, en naar L’Oustau de Baumanière vanwege de uitzonderlijke kwaliteit van hun keuken, die tot onze top vijf van culinaire herinneringen („ter wereld“) behoort, We gaan ook graag een paar dagen eropuit naar Les Sources de Cheverny, omdat we daar de kastelen van de Loirevallei op de fiets kunnen bewonderen en ons kunnen verliezen in het bos… Vlak bij de Champs-Élysées genieten we van een staycation in het werkelijk schitterende boetiekhotel Hotel Vernet.
  
  

• En natuurlijk hebben we onszelf getrakteerd op een paar luxe uitstapjes – maar dan wel in de uiterst comfortabele tenten van het Aman-I-Khas, een van de mooiste hotels van Rajasthan – zodat we de volgende dag bij zonsopgang per jeep het Ranthambhore Tiger Reserve konden verkennen; we beklommen de uitlopers van Tibet om vanuit de Songtsam Lodge het stadje Shangri-La te bewonderen. Het is waarschijnlijk dat onze zogenaamde experts dergelijke momenten nog nooit hebben meegemaakt.
  
  

Dus, beste inspecteurs van de World’s 50 Best Hotels (die dit jaar zijn omgedoopt tot “The 50” – we kunnen er echt geen touw meer aan vastknopen), al deze plekken zullen waarschijnlijk nooit in jullie World’s 50 Best Hotels-ranglijst verschijnen – en dat is waarschijnlijk maar goed ook.

Want zo kunnen we ze blijven bezoeken zonder dat we zes maanden van tevoren hoeven te reserveren,

omdat we dan kunnen blijven schrijven over deze plekken die de hedendaagse horeca nieuw leven inblazen en de spelregels veranderen,

Omdat we in deze andere uitzonderlijke hotels misschien meer oprechte liefhebbers zullen tegenkomen dan Amerikaanse ‘experts’ die zo gespecialiseerd zijn dat ze – nou ja, zo is het nu eenmaal – dodelijk saai blijven.