Onze mening over het Sofitel Legend Old Cataract, eeuwigheid aan de Nijl

De plaats | Sofitel Legend Old Cataract, de legende

Bij aankomst of vertrek van een cruise op de Nijl is de Old Cataract, een van de meest magische hotels ter wereld, de onvermijdelijke keuze. Het werd in 1899 gebouwd door Thomas Cook om rijke reizigers te huisvesten die rond de eeuwwisseling de wonderen van het oude Egypte verkenden. Het uitzicht over Elephantine Island is onvergetelijk. Het Foundouk Kataract (Arabisch voor Cataract Hotel) verwelkomt zijn bezoekers in een mix van Arabisch-Andalusische, Ottomaanse en Britse stijlen, met portiers in livrei en een grandioze lobby, waar je je kunt voorstellen dat de groten en goeden van de wereld rondlopen in pakken en hoeden. De zon zien ondergaan en de Nijl gouden tinten zien aannemen vanaf het elegante terras, terwijl een traditionele muziekgroep luit en tabor speelt, blijft een aangrijpende herinnering. Agatha Christie hield er zoveel van dat ze in 1933 bijna een jaar in het 5-sterrenhotel woonde, samen met haar tweede man, een archeoloog. De suite die haar naam draagt kan vandaag de dag worden bezocht en wordt in het hoogseizoen verhuurd voor $10.000 per nacht.

Hoe ziet het hotel eruit?

Het is doordrenkt van legendes en staat vol met namen. Howard Carter, die in 1922 het graf van Toetanchamon ontdekte, verbleef hier, net als Sir Winston Churchill, André Malraux en vele andere rijke en beroemde mensen wier portretten de gangen sieren. Vandaag de dag hebben sandalen, heuphoge bananen en petten de sierlijke wandelstokken en avondjurken van de Europese bourgeoisie vervangen, maar het personeel handhaaft een nauwgezet serviceniveau waardoor het eerbiedwaardige instituut zijn elegante, gepolijste uitstraling en ceremoniële omgangsvormen van een ander tijdperk behoudt, waar we nostalgisch over zouden zijn als we het niet hadden meegemaakt. Sommigen van hen werken hier al 30 jaar of langer, zoals Mohamed aan de bar, die gasten begroet met een hibiscus sapje. Anderen, zoals Mahmoud bij het ontbijt, zijn hier nog maar een paar maanden en kennen de codes en de kleuren al. Rode quftaan geborduurd met gouden arabesken, tarboush als hoofddeksel, Egyptische klasse.

"Verander vooral niets aan de lift. Het is een van de wonderen van de Oude Cataract" dringt Philippe de Rothschild aan in het gastenboek. Gelukkig waakt de oude gebeeldhouwde kooi met zijn geciseleerde glas nog steeds over het trappenhuis met zijn krakende treden. Herinnering aan plaats. We kunnen ons voorstellen hoe tsaar Nicholas II van Rusland de telefoon gebruikt in een van de gangen, Antoine de Saint-Exupéry de Art Nouveau-schilderijen bewondert die nog steeds de plafonds sieren, Maggie Smith worstelt met de vintage douchemengkraan, koning Farouk zijn gasten uitnodigt in het gastronomische restaurant uit 1902, waar je kunt dineren met de indruk dat je in de grote moskee-kathedraal van Cordoba dineert. Het gigantische ontbijt wordt ook geserveerd in dit decor dat is ontworpen door Henri Favarger en in 2011 is opgefrist door Sybille de Margerie. Terwijl de luxe van tegenwoordig zweert bij marmer en goud, draait het bij de Old Cataract om details en patina. Zelfs de nieuwe vleugel, ingehuldigd in 1961 om de Russische ingenieurs te huisvesten die hielpen bij de bouw van de Aswan High Dam, slaagt er niet in om het aura van zijn voorganger aan te tasten, overschaduwt het met zijn nobele aanwezigheid, terwijl het de voorzieningen bevat die nodig zijn voor een hedendaags paleis: Een XXL fitnessruimte die open is naar buiten, een gigantische spa, een overloopzwembad dat de zonsondergang over de Nijl weerspiegelt. Je zou bijna denken dat de feluccas beneden op het oppervlak drijven.

Hoe zien de kamers eruit?

Verdeeld over het historische "Palace" gebouw en het nieuwe "Nile", delen ze allemaal grote oppervlakken, hoge plafonds en een adembenemend uitzicht, of het nu op de Nijl is of op de zorgvuldig aangelegde tuinen. In de oude vleugel bewonderen we de overvloed aan decoratieve details waar investeerders vandaag de dag met argusogen naar zouden kijken. De metalen deurklinken en de fijn gebeeldhouwde deurlijsten, de zware gevlochten gordijnen, de boeketten met bloemen uit de tuin, de inlegwerkjes in de badkamers en hun mozaïeken... Prachtig, met het patina van de tijd.

Wat maakt het verschil?

Het is moeilijk om niet terug te komen op het uitzicht. Vanuit ons nest op de roze granieten kliffen rijst de Nijl op naar de kamers, overspoelt de ogen, de feluccas gaan overstag, de motorboten brengen hun lading passagiers naar Elephantine. De hitte is drukkend, het zand van de Sahara doemt groot op aan de horizon, maar toch is er overal water. Als een oriëntalistisch schilderij van Delacroix doemen de ruïnes van de tempel van Khnoum op achter het Nubische dorp voor ons. Je concentreert je op je boek, maar het uitzicht doet je opkijken.

Goed om te weten?

Een rondleiding start elke dag om 16.00 uur vanuit de bibliotheek en als ze vrij zijn, kun je de Agatha Christie en Winston Churchill Suites bezoeken. Via een privésteiger kun je een boot lenen en komen en gaan met de stroom van de Nijl, zonder de drukte van de straat.

Hoogtepunten?

Het enige historische hotel in Egypte dat zijn vroegere grandeur heeft weten te behouden. Waarom lenen we niet de woorden van de bewoners om af te sluiten? De Egyptische acteur Omar Sharif schreef "Voor mijn favoriete hotel, mijn favoriete stad, in mijn favoriete land en zolang ik leef, bedankt voor de herinneringen". En Belmondo voegde er prozaïscher aan toe: "Uitzonderlijk uitzicht, hartelijk welkom, prachtige suite, onvergetelijke herinneringen".